به گزارش مفدا، یکی از ویژهگی‌های جوانان و دانشجویان نخبه اهتمام به برخی از فعالیت‌های فرهنگی، هنری، اجتماعی و ... در کنار تحصیل است. این‌گونه فعالیت‌ها نقش مهم و تاثیرگذاری در رشد فرهنگی و اجتماعی آنها داشته و منجر به تربیت جوانان چند بعدی می‌شود. یکی از فعالیت‌های مهمی که توسط دانشجویان و در غالب گروه‌های جهادی صورت می‌گیرد، فعالیت‌های عام‌المنفعه و خیریه است.

 ایمان سرگزی دانشجوی رشته پرستاری دانشگاه علوم پزشکی زاهدان و‏ دبیر انجمن اسلامی این دانشگاه و از فعالان امور خیریه و عام‌المنعه است. وی که با گروه جهادی شهید باقری همکاری دارد، توانسته به همراه این گروه موفق به دریافت تندیس از ششمین جشنواره تندیس ملی دانشجوی فداکار شود. ایمان سرگزی در اموری چون جمع‌آوری کمک های مالی به منظور کمک به افراد نیازمند، جذب دانشجویان در فعالیت‌های خیریه و گسترش فعالیت‌های خیریه فعالیت داشته است و در کنار تحصیل به انجام فعالیت خیریه به عنوان یک دغدغه اجتماعی می‌پردازد.

گفتگوی زیر حاصل مصاحبه خبرنگار مفدا با این دانشجوی جوان و فعال امور خیریه کشورمان است.

فعالیت‌های خیرخواهانه و عام‌المنفعه را از چه زمانی شروع کرده‌اید و هدف شما چه بوده است؟

واقعیت این است که من از دوران تحصیل در مقطع دبیرستان به فکر انجام کار خیریه افتادم. در دوران دبیرستان با مشاهده افراد محتاج و نیازمند بسیار ناراحت می‌شدم و با خودم فکر کردم که با کمک و یاری رساندن به آنها شاید بتوانم مفید باشم و مانند قطره‌ای در میان این افرادی که کار خیر می‌کنند من هم حضور داشته باشم. در واقع در دوران تحصیل دغدغه کارهای خیرخواهانه در من بیدار شد و ادامه پیدا کرد . از همین دوران با شرکت در اردوهای جهادی و سازندگی تلاش کردم که کار خیریه را شروع کنم.

در دوران دانشجویی چطور به انجام امور خیریه پرداختید؟

در ابتدای ورود به دانشگاه فعالیت خود را با انجمن اسلامی آغاز کردم و پس از مدتی هم دبیر انجمن اسلامی شدم. فکر می‌کنم که ترم سوم دانشگاه بودم که فکری به ذهنم خطور کرد. من در دوران تحصیل بودم و دنبال راهی برای کار خیر می‌گشتم، اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که آیا می‌شود با جمع‌آوری مبلغی به آزادسازی زندانیان کمک کرد یا خیر؟ از همین‌جا اولین فعالیتم در دانشگاه شروع شد و با کمک دوستان به خوابگاه‌های دانشجویان رفتیم و این موضوع را مطرح کردیم. در کنار کمک دانشجویان ما از اساتید و رئیس دانشگاه هم کمک خواستیم و تقریبا حدود پنچ میلیون تومان پول جمع شد، که مبلغ زیادی نبود اما قابل توجه بود. برای من خیلی موضوع جالبی بود برای اینکه مبالغی که جمع کرده بودیم بیشتر شامل  پول خرد می‌شد و نشان می داد هرکسی به طریقی و در حد توان خود کمک کرده بود.  بعد از جمع‌آوری کمک‌های مالی با دوستان دانشجو به زندان شهر زاهدان مراجعه کردیم و موضوع را با مسئولین زندان در میان گذاشتیم که  استقبال خوبی شد و حتی ریاست زندان‌های زاهدان  با استقبال از این طرح با ما ملاقات داشتند.  به گفته رئیس زندان بیشتر زندانیان به خاطر اینکه شغلی ندارند به زندان افتاده‌اند و مطرح کردند که در زندان کلاس‌های خیاطی، لوله کشی، برق کشی و کلاسهای آموزشی مختلف برگذار می شود و قرار شد که این پول جمع‌اوری شده برای آموزش زندانیان استفاده شود.

با توجه به اینکه شما یک دانشجوی فعال در امور خیریه هستید، فعالیت‌های خیریه را در جامعه چگونه ارزیابی می‌کنید؟

معتقدم همه انسان‌ها اعضای یک خانواده هستند و نمی‌توان نسبت به معضلات بی‌تفاوت بود. اگر طرز فکر ما این باشد که وقتی کسی در جامعه دچار مشکل می شود انگار اعضای خانواده خودمان دچار مشکل شده‌اند مشکلات دیگران برایمان قابل درک و لمس می‌شود. برای انجام امور خیریه باید به جامعه مانند خانواده خودمان نگاه کنیم تا درک مشترک داشته باشیم.  انجام امور خیریه اگر در جامعه نهادینه شود می‌تواند در رشد فرهنگی و اجتماعی و اخلاق تاثیرگذار باشد.

در دوران فعالیت‌های عام‌المنفعه مانعی بر سر راهتان وجود داشته است؟ نحوه حمایت دانشگاه  از اینگونه فعالیت‌ها چگونه است؟

 فعالیت‌ها عام‌المنفعه داوطلبانه است و چون به صورت خودجوش صورت می‌گیرد اگر هم مشکلی باشد طبیعی است. البته دانشگاه با ما همکاری لازم را داشته و در هر شرایطی تلاش داشته است که بتواند مشکلات را برطرف کند. به نظرم وزارت بهداشت در حوزه درمان بسیار می‌تواند در مناطق محروم فعالیت کند که البته این اتفاق هم تاکنون افتاده است.

از زمانی که شروع به فعالیت‌های خیریه کرده‌اید به دریافت تندیس یا نشانی مانند آنچه در آئین اهدای تندیس فداکاری دانشجویی دریافت کردید فکر می‌کردید؟ آیا دریافت این تندیس تغییری در رسالت شما به عنوان یک دانشجوی فداکار ایجاد کرد؟

تندیسی که اهدا شده به گروه جهادی شهید باقری اهدا شده است و حاصل زحمات تمامی دانشجویانی است که برای امور خیر زحمت فراوان کشیده‌اند. البته من و دیگر دوستانم هرگز این فعالیت‌ها در جهت اینکه تندیس یا جوایزی دریافت کنیم انجام نداده‌ایم. اما خاطرنشان می‌کنم که دریافت هرگونه نشان یا تندیسی رسالت سنگینی بر دوش ما قرار داده است و موجب شده است که فعالیت‌های خود را بیشتر کنیم.